Na początku warto podać kilka określeń technicznych. Naprawdę szybka transmisja jest możliwa jedynie w standardzie UMTS. W podstawowej realizacji tego standardu maksymalna prędkość transmisji do klienta wynosi 384 kb/s (kilobitów na sekundę). Dodatkowe rozszerzenia UMTS – HSDPA i HSUPA pozwalają (przynajmniej teoretycznie) na maksymalną transmisję 14,4 Mbit/s (megabitów na sekundę) do klienta i 5,8 Mbit/s od klienta. Istnieje jednak ograniczenie, o którym żaden operator oficjalnie nie pisze. Podane prędkości dotyczą kanałów radiowych w każdej stacji bazowej (zwanej fachowo NodeB). Jednak każda stacja bazowa ma określoną maksymalną przepustowość. Z reguły jest ona równa maksymalnej prędkości, czyli nie więcej, niż 7,2 Mbit/s. Wyjątkiem są stacje bazowe Play, gdzie prędkość ta jest ograniczona do 4 Mbit/s.

Co to oznacza?  Jeżeli nasz komputer działa sam, możemy osiągnąć prędkość równą przepustowości. Jeżeli jest ich 10, to pasmo dostępne też należy podzielić przez 10. Jeżeli 100… to pracujemy z prędkością porównywalną do modemu telefonicznego lub, co bardziej prawdopodobne, w ogóle nie możemy pracować w Internecie.

Jednak teoretyczna prędkość transmisji nie przekłada się na prędkość rzeczywistą. W przypadku sektora radiowego 7,2 Mbit/s osiągniemy transmisję z Internetu nie szybszą, niż 6,1 – 6,5 Mbit/s. Dla sektora 3,6 Mbit/s prędkość nie przekroczy 2,4 – 3,0 Mbit/s.

Zasięg

Następnym interesującym nas problemem jest zasięg sieci UMTS. Operatorzy na swoich stronach ujawniają mapki zasięgu. Z reguły naprawdę szybką transmisję możemy osiągnąć w dużych miastach lub ich bliskich okolicach.

	GPRS	EDGE	UMTS/HSDPA
Era	98 %	89 %	35 %
Orange	99,5 %	99 %	20 %
Plus	99 %	52 %	23 % ( w tym HSDPA 3,6 - 19 %)
Play	-	-	16 % (do końca 2007 r.)

Istotnym jest, aby nie polegać wyłącznie na mapkach zasięgu. W zależności od wielu warunków: ukształtowania terenu czy jego zabudowy, zasięg UMTS czy HSDPA może pojawić się w tym miejscu, gdzie się go nie spodziewaliśmy i odwrotnie – nie występować w miejscach „pewniakach”. Dlatego też – jeśli np. będziemy chcieli na stałe wykorzystywać mobilny Internet w domu czy w biurze - wskazane jest przeprowadzenie prób, najlepiej z urządzeniami i kartami SIM wszystkich operatorów.

Kolejnym ograniczeniem prędkości transmisji może być przyłączenie naszego operatora do Internetu. W nieodległej przeszłości sposób przyłączenia (i oczywiście jego przepustowość) odgrywały istotna rolę, obecnie operatorzy posiadają łącza pracujące z dużym zapasem. Plus deklaruje łączną przepustowość na 2 Gbit/sek., Orange 1,2 Gbit/s, a Era 1 Gbit/s. Każdy operator posiada łącza co najmniej do dwóch operatorów szkieletowych. Era i Plus (oraz Play poprzez Netię) są dodatkowo podłączone poprzez tzw. WIX – punkt wymiany ruchu internetowego, co zapewnia dobry dostęp do większości serwisów krajowych.

Nielimitowany Internet

Reklamowany „nielimitowany Internet” jest w większości przypadków ograniczany przez operatorów. Liczy się transfer, czyli ilość bajtów przesłanych w ciągu okresu abonamentowego. Dlatego też przed zakupem należy dokładnie sprawdzić, jaka wartość jest oferowana w ramach abonamentu oraz do jakiej szybkości może nam spaść transmisja po przekroczeniu miesięcznego limitu. Szybkości te nie są jednak sztywno ustalone, zwykle są to ograniczenia w zakresie od 16 kbit/s  do 48 kbit/s. Prędkości te nie są oszałamiające, zwykle wystarczą do sprawdzenia poczty elektronicznej czy do korzystania z komunikatorów typu Gadu-Gadu czy Skype. Przeglądanie stron internetowych z taką prędkością trudno będzie nazwać komfortowym.

Taryfy

Era, Orange i Plus oferują usługi abonamentowe. Dodatkowo w Plusie i w Orange można korzystać ze specjalnych taryf przedpłaconych: Simdata i Orange Free. W ofercie Orange można również kupić zestaw zawierający kartę do notebooka wraz z kartą SIM.